Adil Demirbağ…

Konyaspor’un kaptanı. Kariyerinde ilk kez A Milli Takım’a davet edildi.

Her futbolcu gibi onun da hayali belli: Ay-yıldızlı formayı giymek.

Ama gelin görün ki Adil, milli takım kampına gittiğinden beri formayı bırakın, maç kadrosunda kendisine yer bulmakta bile zorlanıyor.

Fransa maçında yok.

İtalya maçında yok.

Belçika maçında yok.

Şimdi yine İtalya…

Yine yok!

Burada artık insanın aklına tek bir soru geliyor:

Bu adam neden çağrıldı?

Milli Takım’ın tablosuna bakalım.

Fransa karşısında 1-0 mağlubiyet.

İtalya karşısında 4-1 mağlubiyet.

Belçika karşısında 3-0 mağlubiyet.

Üç maç…

Sıfır puan.

Sekiz gol yenmiş.

Grupta son sıradayız.

Üstelik savunmada yapılan hataları tek tek anlatmaya gerek bile yok. Çünkü ortada zaten herkesin gördüğü bir tablo var.

Gelen geçen gol atıyor.

Peki üç maçın sonunda ne değişti?

Savunma yine aynı.

Tercihler yine aynı.

Sonuçlar da değişmedi.

O zaman sormak gerekiyor:

Daha ne olması gerekiyor?

Adil Demirbağ’ın milli takımda ilk kez davet alması başlı başına önemliydi.

Konyaspor formasıyla gösterdiği performansın karşılığını aldı.

Peki sonra?

Milli takımın kapısından içeri girdi ama sahaya çıkamadı.

Hatta maç kadrosuna dahi alınmadı.

Bir futbolcuyu milli takıma çağırıyorsanız, elbette son kararı teknik direktör verir. Buna kimsenin itirazı yok.

Ancak ortada ciddi bir çelişki var.

Savunmada sorun yaşanıyor.

Takım üç maçta sekiz gol yiyor.

Puan alınamıyor.

Ama savunmada değişiklik yapılmıyor.

Ve ligin en formda yerli stoperi olarak milli takıma çağrılan Adil Demirbağ, dört maçtır oynamıyor.

O zaman soruyorum:

Madem oynatmayacaksın, neden çağırdın?

Burada konu yalnızca Adil Demirbağ değil.

Konu, milli takım formasının ne kadar adil dağıtıldığı sorusu.

Bir futbolcu çağrılıyor.

Kampı görüyor.

Takım arkadaşlarıyla çalışıyor.

Ama dört maç boyunca kadroya bile giremiyor.

Üstelik takımın savunması alarm verirken…

Burada Adil'in mutlaka oynatılması gerektiğini söylemekten ziyade, neden hiç denenmediğini sorgulamak gerekiyor.

Çünkü milli takım forması kulüp forması gibi değil.

Burada alternatifleri görmek, oyuncuların durumunu değerlendirmek, farklı kombinasyonları denemek gerekiyor.

Üç maçta sekiz gol yiyen bir takımda hâlâ aynı savunma anlayışında ısrar ediliyorsa, doğal olarak eleştiriler de beraberinde gelir.

Montella’nın elinde elbette kendi doğruları var.

Ancak futbolda bazen kendi doğrunuzda ısrar etmek yerine sahadaki gerçeğe bakmanız gerekir.

Sahadaki gerçek ne?

Türkiye kazanamıyor.

Türkiye puan alamıyor.

Türkiye gol yiyor.

Savunma hata yapıyor.

Ve Adil Demirbağ hâlâ bekliyor.

Kimse Adil’in oynatılmasını sadece Konyasporlu olduğu için istemiyor.

Mesele bu kadar basit değil.

Mesele, formda olan bir oyuncunun neden hiç denenmediğini sormak.

Artık bir şeylerin değişmesi lazım.

Üç maçta 8 gole geçit veren savunmanın da, tercihleri bu sonuçlara rağmen değişmeyen teknik direktörün de…