Yaşıma uygun zamanlarda bisikletim de oldu, motosikletim de oldu.

Rahmetli babam, amcaoğlu ile birlikte bana ilkokul beşinci sınıfta bisiklet, liseye başlarken motosiklet aldı. Tabii bisiklet daha çok mahalle içerisinde kullanılırken, motosiklet lise yıllarımıza denk geldiği için şehrin her tarafına gitme özgürlüğümüz söz konusuydu.

Yıllar geçtikten sonra motosiklete bindiğimiz zamanlar aklıma geldikçe hep ürpermişimdir. Zira kaportası, sürücüsü olan bir binek aracını nasıl kullandığımı hâlâ anlayabilmiş değilimdir. Zaman zaman düşüp ya da bir duvara toslayıp yaralanmalar yaşamış olsak da öyle büyük çaplı bir vukuatımız olmamasına rağmen, bugünlerde pek çok rastlamaya başladığımız gibi bir motosikletli gördüğümde o günlerimiz hep aklıma gelir.

Oğlumun da bisikleti oldu ama büyürken ona dedim ki…

— Benden kesinlikle motosiklet istemeyeceksin ama ehliyet yaşın geldiği gün sınavlara girip ehliyetini alacaksın. Allah fırsat verirse arabaya bineceksin.

Lise son sınıftayım ve motosikletim ile okula gidiyorum.

Şato Form'da kırmızı ışıkta bekliyorum. Anıt DSİ yolu ile Teknik Lise'ye ulaşacağım. Yeşil ışık yanınca hareket ettik ama yanımda başka bir motorlu ile bakışıp hafiften yarışmaya başladık. Benim motor pejo ve puch marka olan diğerininkine göre daha modelliydi. Konya Gazi Lisesi duvarının başladığı yerde ben en az beş altı metre önde götürür halde artık iyice yarışır hale gelmiştik. Ancak bilenler bilir, anıtın bittiği yerde keskin bir dönüş olacaktı. Bunu hesap ederek oraya yaklaşırken ben gaz kestim ama muhatabım benim yavaşladığımı düşünerek geçebilme heyecanı ile iyice gaza yüklenip birden beni geçti.

Yavaşlamış olmanın verdiği huzur ile virajı rahat bir şekilde dönerken rakibimin bir anda orta refüje doğru motoru ile birlikte uçtuğunu gördüm. Doğal olarak hızlı girince virajı alamamış ve olanlar olmuştu. Hemen fren yapıp geri döndüm, neyse ki fazla bir hasar yoktu hem motorda hem kendinde ama yine de beni geçmiş olmanın keyfi gözlerinde okunuyordu.

Körünü öldürmemişti anlayacağınız.