Konyaspor’umuzun önceki dönem başkanlarından sevgili dostum Hilmi Kulluk Bey'in oğlunun düğününe katılıp sabahında İstanbul’a dönmek üzere uçağa binmiştim.

Kız tarafı Galatasaray’da uzun yıllar top oynamış milli futbolcumuz ve Konyaspor’u da çalıştırmış teknik direktör Bülent Korkmaz ailesi olunca düğüne Konya dışından çok sayıda davetli katılmıştı.

Hilmi kardeşimiz de hem Kulluk ailesine yakışan ağırlıkta bir düğün yapmış hem de dışarıdan gelen misafirleri en iyi şekilde ağırlamıştı. Hal böyle olunca o sabah İstanbul uçağında bizim de çoğunu tanıdığımız, düğünden dönen çok sayıda misafir vardı.

Benim yan koltuğumda da Galatasaray Kulübünün renkli yöneticisi Abdurrahim Albayrak oturuyordu. Daha uçak kalkmadan hoş sohbeti ile muhabbeti kurmuş olup yol boyunca laflamaya devam ettik.

Hangi mevzuda olduğunu hatırlamıyorum ama lafın bir yerinde adeta sözüne teminat olmak üzere dedi ki:

— Mehmet ağabey, yere ayak basmak kısmet olmasın ki doğru söylüyorum.

Birkaç cümle daha geçmeden işi uyandım.

— Abdurrahim Bey, sen sözüne teminat için öyle bir söz söyledin ki bu ancak uçak düşerse gerçek olur. Arkadaş, senin sözün yerine gelecek diye benim ve uçakta bulunan diğer yolcuların günahı ne?

Bir an duraksadı ve:

— Doğru yahu, dedi, ben ne ettim! Allah muhafaza etsin! Diyerek sözlerini tamamladı.

Klasik Türk usulü “sözüme teminat” derken kullanılan o ağır yeminler bazen insanı gerçekten düşündürüyor. Öyle ya, sevgili dostumun sözüne teminat olsun diye söyledikleri, uçağın geri kalan yolcularının da ayağının yere basmaması demek değil miydi?