Bazı galibiyetler vardır, sadece skorla anlatamazsın. Bu da onlardan biri.

Konyaspor’un Beşiktaş deplasmanında aldığı o 1-0’lık zafer, kağıt üzerinde belki sade görünüyor ama sahadaki hikaye çok daha büyük.

Evet, zor bir maçtı. Rakip Beşiktaş, üstelik kendi sahasında. Ama bir şeyi artık herkes net şekilde anlamalı: Konyaspor kolay lokma değil. Bu takım, ne zaman sahaya çıksa mücadeleyi sonuna kadar verir.

Maça baktığımızda Konyaspor çok fazla pozisyon üretmedi, bu doğru.

Ama oyunun diğer tarafında kusursuza yakın bir performans vardı. Savunmada adeta duvar örüldü.

Özellikle Nagalo ve Adil… İkisi birlikte öyle bir uyum yakaladı ki Beşiktaş’ın hücumları çoğu zaman daha başlamadan bitti.

Elbette Beşiktaş da zorladı. Direkten dönen toplar, baskı anları…

Ama orada sahneye bir isim daha çıktı: Bahadır Han Güngördü.

Yaptığı kritik kurtarışlarla takımını ayakta tuttu. Hiç tartışmasız maçın kahramanlarından biriydi.

Ve işin bir de görünmeyen kahramanı var: İlhan Palut.

Geldiği günden bu yana bu takıma sadece taktik değil, bir karakter kazandırdı.

Bu takım artık sadece oynamıyor, savaşıyor. Pes etmiyor. Belki de en önemli fark burada.

Tarihimizde ikinci kez finale gidiyoruz.

Eskişehir’de kazanılan o kupayı yerinde izlemiş biri olarak söylüyorum; o günkü ruh neyse, bugün de sahada aynısı var.

Aynı inanç, aynı direnç…

Şimdi önümüzde bir final var. Rakip kim olur, Gençlerbirliği mi Trabzonspor mu, açıkçası hiç fark etmez.

Bu Konyaspor, bu oyunla, bu inançla herkesi yenebilecek güçte.

Gerçekten söylüyorum; bu gidişle bu takımın yenemeyeceği kimse yok.

Size güvenimiz tam.

O kupa bu şehre gelsin çocuklar!